تاريخچه هيپنوتيزم

هموطن
استفاده از هيپنوتيزم در درمان بيماري ها يکي از کهن ترين روش هاي درماني است، ولي همچون بسياري از پديده هاي ديگر، تاريخچه دقيق آن و اين که اولين بار چه کسي متوجه اين پديده شد، ناشناخته مي باشد.
کتيبه هاي ميخي برجاي مانده پيش از ميلاد مسيح ثابت مي کنند که سومريان از اين روش آگاه بوده اند.
مغان پارسي يا پيشوايان ايرانيان قبل از اسلام که يکي از طوايف ششگانه مادها بودند هم در درمان بيماران از هيپنوتيزم استفاده مي کرده اند. براساس متون باستاني مصر (پاپيروس هاي ابرت) پزشک - روحانيان مصري از بيماران خود مي خواستند ديد خود را بر روي قطعه اي از فلز شفاف متمرکز کنند تا القاي خلسه صورت پذيرد.
از وقتي که انسان بوده هيپنوتيزم هم بوده، ولي اگر بخواهيم نقطه اي هر چند تقريبي به عنوان شروع هيپنوتيزم علمي و پزشکي تعيين کنيم بدون شک مي توانيم از پاراسلسوس نام بريم . اين پزشک سوئيسي بجاي ارتباط دادن پديده هيپنوز به قدرت هاي روحاني و معنوي درصدد شناخت مکانيسم آن برآمد. پاراسلسوس بر اين عقيده بود که نيروي مغناطيسي اجرام آسماني و ستارگان پس از تداخل و ادغام با هم بر کالبد انساني تاثير گذاشته و موجب بروز برخي بيماري ها مي شود.
پس از او فرانس آنتون مسمر پزشک اطريشي نظريه مغناطيس حيواني را مطرح کرد که در واقع ادامه اي بود بر نظريه

پاراسلسوس. به نظر مسمر نوعي سياله کيهاني در تمام کائنات جريان داشته که به کره زمين و انسان ها گسترش مي يافت و اين انرژي ناديدني مغناطيسي در صورت عدم توارن در نحوه انتشار مي توانست بر جسم و روح انسان ها اثر گذاشته و موجب بيماري گردد. بر طبق نظريه مسمر چون مغناطيس قدرت جذب و دفع برخي اجسام را داشت پس مي توانست بر نيروي مغناطيس موجود در کالبد انسان ها نيز اثر گذار باشد. مسمر نظريه خود را در عمل با روش هاي درماني ساحرانه که پيش از او مرسوم بود آميخت و تشکيلات درماني عريض و طويلي بوجود آورد. او که فردي ثروتمند بود از بيماران پول نمي گرفت و در راه اثبات نظريه خود کوشش بسيار کرد. مسمر بيماران را در تالار بزرگي جمع مي کرد، در وسط تالار حوضچه اي پر از آب، از جنس چوب بلوط قرار داشت که تعداد زيادي قطعات کهربا در آن گذاشته بودند.
بيماران گرد حوضچه مي نشستند و ميله اي را که سر ديگرش به مغناطيس درون آب متصل بود بغل ميکردند. تالار کم نور و آرام بود و موسيقي يکنواختي پخش مي شد و در اين فضا مسمر که شنل بلند و ارغواني بر تن و گرز يا عصائي در دست داشت وارد تالار مي شد و با دستان خود، يا با ميله اي به سمت بيماران و اعضاي دردمندشان اشاره مي کرد. بيماران غالبا دچار واکنش iاي شديدي مي شدند که از سرفه تا تشنج متغير بود مسمر بروز اين حالت ها را شرط لازم و کافي جهت درمان بيماران مي دانست.
سراسر زندگي مسمر صرف مبارزه با جاهلان و حسوداني گشت که نه تنها حاضر به پذيرش تاثيرات درماني روش او نشدند، که به مبارزه با او پرداخته، از زادگاهش تبعيد کردند.
مسمر در فرانسه به فعاليت خود ادامه داد ولي در آنجا هم رهايش نکردند. به طوري که کار بالا گرفت و موضوع به دربار لوئي شانزدهم کشيده شد. نتيجه آن شد که استفاده از روش مسمر ممنوع گشت. مسمر سالهاي پاياني عمر خود را در دهکده اي کوهستاني و دورافتاده در سوئيس گذراند و همان جا فوت کرد