آيا سلنيوم به درمان ايدز كمك مي كند؟

برخي پژوهش ها رابطه اي جغرافيايي ميان نواحي داراي خاك كم سلنيوم و بروز ايدز برقرار كرده اند مثلا در خاك آفريقاي زير صحرا كه بيشتر مبتلايان به ايدز در جهان را دارد، سلنيوم كمي وجود دارد.
سوء جذبي كه در بيماران آلوده به ويروس نقص ايمني اكتسابي HIV مبتلا به ايدز (HIV/AIDS) به وجود مي آيد ميزان بسياري از ريز مغذي ها از جمله سلنيوم را در بدن كاهش مي دهد.
كمبود سلنيوم با كاهش شمار سلول هاي دستگاه ايمني، افزايش پيشرفت بيماري و خطر بالاي مرگ در بيماران HIV/AIDS همراه است.
HIV/AIDS به تدريج دستگاه ايمني را تخريب مي كند و استرس ناشي از اكسيداسيون ممكن است آسيب بيشتري به سلول هاي ايمني را باعث شود. مواد مغذي ضداكسيداسيون آنتي اكسيدانت مانند سلنيوم به حفاظت سلول ها از استرس ناشي از اكسيداسيون كمك مي كنند،
بنابراين به طور بالقوه پيشرفت بيماري كند مي شود. سلنيوم همچنين ممكن است براي تكثير HIV مورد نياز باشد كه خود اين امر به كاهش بيشتر سلنيوم در بدن مي انجامد.
يك بررسي بر روي 125 مرد و زن HIV مثبت كمبود سلنيوم را به ميزان بالاتر مرگ به علت HIV ارتباط داده است. در يك بررسي كوچك بر روي 24 كودك آلوده به HIV كه براي پنج سال تحت مشاهده قرار گرفته بودند، نشان داد كه افرادي كه ميزان كمتري سلنيوم داشتند در سنين پايين تري فوت كردند.
اين وضعيت ممكن است بيانگر پيشرفت سريع تر بيماري در آنها باشد. نتايج اين پژوهش ها برخي كارشناسان را به اين نتيجه گيري رسانده است كه وضعيت سلنيوم در بدن ممكن است يك عامل پيش بيني كننده مهم در بقاي افراد آلوده به HIV باشد.
پژوهشگران به بررسي رابطه ميان سلنيوم و HIV/AIDS از جمله اثرات ميزان سلنيوم بر پيشرفت بيماري و مرگ ومير ناشي از بيماري ادامه مي دهند.
در حال حاضر شواهد محكمي در دست نيست كه براي افراد مبتلا به HIV/AIDS بايد به طور روتين مكمل هاي سلنيوم تجويز شود، اما پزشكان ممكن است استفاده از چنين مكمل هايي را به عنوان بخشي از طرح درماني كلي اين بيماران در نظر بگيرند.
همچنين مهم است كه افراد HIV مثبت سلنيوم را در حد مقادير مجاز در رژيم غذايي خود مصرف كنند.