کورش يغمائي » كابوس » A Window Face To The Morning

يك شعر تازه دارم شعري براي ديوار
شعري براي بختك شعري براي اواز
اين شهر باره زندست اما بر ان مسلط
گوي شبيه چيزي چيزي شبيه مرداب
چيزي شبيه لعنت چيزي شبيه نفرين
چيزي شبيه نكبت چيزي شبيه ازار
دود گرفتست افق باز كجا سوخته
اتش اه كسي باز چرا سوخته
خانه اي از دود و مه ساخته ام خانه اي
سقف و ستون ريخته صحن و سرا سوخته
اي خوش اميد رفتن از اين قفس كه دارد
هر لحظه بوي تحقير هر چيز رنگ تكرار
اميد اگر نبخشد عمر دوباره من نيست
حل ميشوم در اين و ان اين جا پاي ديوار
دود گرفتست افق باز كجا سوخته
اتش اه كسي باز چرا سوخته
اين تل خاكستري جان من است اي اين
همهمه ها ريخته زمزمه ها سوختهآآآ